“COME here.” Tinapik ni Bradley ang espasyo sa tabi niya at pilit na inalis pansamantala sa isipan ang naging usapan nila ni Ansel. “Sit beside me.”

Tahimik na sumunod si Yalena. Nakapantulog pa ito. Magulo pa ang buhok pero mukha pa rin itong anghel para sa kanya. At mananatili itong anghel sa buhay niya, sa buhay nila ni Martina. Dahil simula nang dumating ang dalaga sa buhay nilang mag-ama ay nagsimulang maging makulay ang lahat. Sintunado ang lahat ng bagay para kay Bradley noong wala pa si Yalena. Nagkaroon lang iyon ng tono nang dumating na ito.

Nang makaupo si Yalena sa tabi ni Bradley ay agad na niyakap niya ito katulad nang nakasanayan niya. “It’s past two in the morning, sweetheart. Are you having nightmares again?”

“No,” anito kasabay ng paghawak sa mga braso niya na nakayakap dito.

Bahagyang napangiti si Bradley. Kabisado niya na ang ugali ni Yalena. Alam niya kung kailan ito nagsisinungaling. Mabilis at mahina ang sagot nito tuwing hindi taos sa puso ang sinasabi nito. May school camping si Martina at overnight iyon kaya hindi ito katabi ni Yalena sa pagtulog nang gabing iyon.

Kahit siya ay hindi rin makatulog. Hindi niya maipahinga ang kanyang isip. Hinihintay niyang umamin sa kanya ang dalaga tungkol sa pagdating ni Ansel. Gawain niya na iyon mula pa noon, ang maghintay kung kailan siya nito pagkakatiwalaan ng mga pinakatago-tagong emosyon nito. Kung ganoon ay binangungot uli ito nang wala si Martina na gumigising dito at kasama nitong nagdarasal kapag nangyayari iyon.

Bumaba ang mga kamay ni Bradley sa mga kamay ni Yalena.

“Close your eyes,” mayamaya ay bulong niya. Nang silipin niya ang mukha ng dalaga ay nakita niyang nakapikit nga ito. Binuhat niya ito at iniupo sa kanyang mga hita patalikod sa kanya, mayamaya ay pumikit na rin at taimtim na nanalangin. Hindi pa man siya natatapos ay narinig niya na ang impit na paghikbi ng dalaga. Masuyo niyang hinalikan ang ulo nito nang matapos manalangin. “`Care to tell me about your nightmare?”

“Ansel and the baby,” garalgal ang boses na sagot ng dalaga.

Pasulpot-sulpot na lang sa nakalipas na mga buwan ang mga masasamang panaginip ni Yalena.

“Nandito si Ansel sa Portland, Bradley. I saw him first last week. Since then, I… I often see him. He’s always trying to talk to me. Kahit sa pagde-deliver ko ng pastries sa restaurant ni Simone ay sumusunod pa rin siya. Ngayon ko lang sinabi dahil hindi ko alam kung paano aaminin sa `yo. Saka alam kong nagre-record kayo ng bagong album. I didn’t want to distract you.”

“And you’re saying this to me now because?”

“Because I

Marahang napangiti si Bradley

because I

worrying until the day of our wedding.

“I feel

Paano kung sa dulo pala ng galit ni Yalena ay naroroon pa rin ang pagmamahal nito para kay Ansel? Dahil ganoon naman si Yalena, ganoon ang anghel niya. Malambot ang puso nito kabaliktaran sa pagkakakilala rito nina Simone at ng mga

Martina. Hindi marunong ngumiti at tumawa ang dalaga sa iba maliban sa kanilang mag-ama. Napabuntong-hininga siya. Muli niyang niyakap ang dalaga. Isinandal niya ang ulo sa likod nito. “Paano kung ma-realize mong mahal mo pa

please don’t say that!” agad na sagot ng dalaga. Bumitiw ito sa kanya para makaharap sa kanya. Ikinulong nito ang mga pisngi niya sa maiinit na mga palad nito. “Don’t let me go. Hindi ako lalayo. Magpapakasal tayo, Bradley. I will stay with you and Martina. I’m happy with just the three of us,” determinadong sinabi ng dalaga pero

if she will only say those words, no matter what happens, he will never really let her

nakasabog na kulay-dilaw na rosas sa buong restaurant na pagmamay-ari ni Simone. Nagpunta siya roon nang umagang iyon

at lobo sa paligid. Mayroon ding malamyos na musika na nagmumula

ang kanilang kasal. At noong nakaraang araw ay niregaluhan siya nito ng

likuran ay agad na humarap siya roon. “Bradley, ikaw talaga! You didn’t have to do this—” Agad na nawala ang kanyang ngiti nang sa halip na si Bradley ay iba ang sumalubong sa kanya. Si Ansel iyon, tulak ang isang cart na naglalaman ng mga umuusok

sorry if I disappointed you. I’m sorry I’m not the man you’re expecting,” mahinang sinabi ni Ansel at mayamaya ay itinuro ang cart. “Ako mismo ang nagluto. Have a taste. Hindi na ako mapapahiya sa `yo this time. I’ve practiced cooking

nangyayari. “Bradley’s friend owns

ang itsura ng binata. Nakapusod ang buhok nito na pinakulayan ng kulay-mais. Nakasuot ito ng hapit na navy blue V-neck shirt na pinarisan ng black leather jacket. Nakamaong na

gig ito. “Bakit ganyan ang ayos

look like him. I… I can change for you, Yana. I can be your Bradley if you want me to. I can stop being Ansel McClennan for you. Just… just please accept me

Hindi ko na kasi alam kung paano ka pa makakausap. Nauubusan na ako ng oras.” Bumakas ang frustration sa boses ng binata. “Yalena, hindi ko

Yalena nang umatras siya. Minsan pa ay gumuhit ang sakit sa mga mata ng binata. Pero walang-wala ang sakit na iyon kompara sa nadarama niya, kompara sa ipinaranas nito sa kanya. Ang buong akala niya ay nakabangon na siya. Pero nang magsimulang magpakita ang binata ay na-realize niyang nagkamali pala siya, na durog na

ang pagmamahal mo! Hindi ko `yan kailangan! Damn it, McClennan.” Namasa ang mga mata ni Yalena. Tumaas-baba ang dibdib niya sa pinaghalo-halong emosyon na hindi niya nagawang ilabas noon dahil nawalan na siya ng pagkakataon. “For several years, I’ve lived in a nightmare. I was only freed from that nightmare the very day I felt that you loved me, too. When you fell in love with me, every day felt like a beautiful dream. Araw-araw, simula niyon, pakiramdam ko, nangangarap ako. And then one day, you accused me things.” Tumulo ang kanyang mga luha. “Sinaktan mo ako. Nawala ang anak ko. You brought me back to my

This is exclusive content from Dramanovels.com. Please visit Dramanovels.com to support the author and the translation team!

Comments ()

0/255